Na czym polega zasiedzenie oraz kto może złożyć taki wniosek ?

Zasiedzenie to sposób nabycia określonego prawa wskutek upływu czasu. Podstawą zasiedzenia jest posiadanie samoistne, czyli faktyczne władanie rzeczą, jak właściciel, jednocześnie formalnie nim nie będąc.

Przedmiotem zasiedzenia może być:

  • własność nieruchomości,
  • służebność gruntowa gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia (nigdy służebność osobista – art. 304 K.C.),
  • użytkowanie wieczyste (ale tylko już wcześniej ustanowione),
  • własność rzeczy ruchomej – tylko osoba będąca w dobrej wierze.

Przesłanki konieczne do zasiedzenia nieruchomości, służebności gruntowych i użytkowania wieczystego:

  • nieprzerwane posiadanie samoistne,
  • upływ czasu (20 lat przy dobrej wierze posiadacza a 30 przy zlej, ocenianej w momencie objęcia w posiadanie).

Przestanki konieczne do zasiedzeniu rzeczy ruchomej.

  • nieprzerwane posiadanie samoistne,
  • upływ trzech lat.

Dobra wiara posiadacza przez cały okres posiadania. Dobra wiara posiadacza polega na usprawiedliwionym w danych okolicznościach przekonaniu, że przysługuje mu takie prawo do władania rzeczą, jakie faktycznie wykonuje.

W złej wierze znajduje się jednak nie tylko ten, który wie, że nie jest właścicielem, ale również, ten, który nie dołożył należytej staranności w sprawdzeniu, czy skutecznie nabywa własność.

Na przykład umowa przeniesienia własności nieruchomości nie została zawarta w formie aktu notarialnego lub ruchomość została nabyta od osoby nie mającej zdolności do czynności prawnych. Zasiedzenie następuje z mocy prawa natomiast stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie następuje na podstawie orzeczenia sądowego wydawanego w trybie nieprocesowym.

Każdy może wnieść wniosek do sądu rejonowego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Uczestnikami postępowania powinni być poprzedni właściciele przeciwko którym biegnie zasiedzenie.